اجرام مرموزی نه ستاره نه سیاره: کشف مکانیزم شکلگیری سیارات شناور از تصادف دیسکهای ستارهزایی

اجرام مرموزی نه ستاره نه سیاره کشف مکانیزم شکلگیری سیارات شناور از تصادف دیسکهای ستارهزایی, محققان نجوم با انجام شبیهسازیهای پیشرفته هیدرودینامیکی، مکانیزم جدیدی را برای شکلگیری اجرام مرموزی کشف کردهاند که نه در دسته ستارهها قرار میگیرند و نه سیارههای کلاسیک.

این اجرام که با نام سیارات شناور یا جرمهای سیارهای شناور شناخته میشوند، چالشهای جدی را برای نظریههای موجود در مورد تشکیل ستاره و سیاره ایجاد کردهاند.\کوتولههای قهوهای ستارههای ناکام که آتش همجوشی نیافتندیکی از نظریههای پیشین برای توضیح این اجرام، شناسایی آنها به عنوان کوتولههای قهوهای بود.

این اجسام زیرستارهای زمانی شکل میگیرند که تکههای متراکم در ابرهای عظیم گاز و غبار، به همان روشی که ستارهها متولد میشوند، سفت و سخت میشوند. با این حال، تفاوت بنیادین در جرم وجود دارد ستارههای واقعی تا زمانی که دمای و فشار هسته برای آغاز همجوشی هیدروژن به هلیوم کافی شود، به جذب ماده ادامه میدهند.

ای دوتایی در اجسام کمجرممشکلی که نظریه کوتولههای قهوهای را دچار چالش میکند، آمار رصدی سیستمهای دوتایی است.

مشاهدات نشان میدهد که ۷۵ درصد ستارههای پرجرم شریک دوتایی دارند، در حالی که این نرخ برای ستارههای شبیه به خورشید به حدود ۵۰ درصد میرسد و برای اجسام کمجرمتر تا مرز صفر نزول میکند.

اگر سیارات شناور واقعاً کوتولههای قهوهای بودند، باید تعداد بسیار کمی از آنها در سیستمهای دوتایی رصد میشدند، در حالی که دادهها تعداد قابل توجهی از این اجرام را در محیطهای ستارهزایی نشان میدهند.\تصادف دیسکهای پیراستارهای کارخانه ساخت سیارات شناورتیم تحقیقاتی به رهبری دنگ برای حل این معما، شبیهسازیهای هیدرودینامیکی با وضوح بالا از برخوردهای نزدیک بین دو دیسک پیراستارهای در اطراف ستارگان نوزاد انجام دادند.

صله زمین تا خورشید) برمیخیزد.

این پلهای متراکم به سرعت به تکههایی تجزیه میشوند که مستقیماً به سیارات شناور تبدیل میشوند، بدون نیاز به فرآیند سنتی جذب هستهای.\تغییر پارادایم در درک تشکیل سیاراتاین کشف نشان میدهد که سیارات شناور میتوانند محصول جانبی تصادفات عنیف در مهدهای ستارهزایی باشند، نه تنها اجسامی که به تنهایی در ابرهای مولکولی شکل گرفتهاند.

این مکانیزم نه تنها وفور این اجرام را توضیح میدهد، بلکه توزیع فضایی و حرکتی آنها را نیز با مشاهدات همساز میکند و فهم ما از مرزهای بین ستاره، سیاره و اجسام زیرستارهای را بازتعریف میکند.