بحران شوری مسینین: چگونه مدیترانه دو بخش شد و ۶۹ درصد آب از دست رفت

گروه پژوهشگران به سرپرستی جیووانی الوازی، دانشمند سیستم زمین از مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه، نتایجی را منتشر کردهاند که نشان میدهد افت شدید سطح آب ناشی از بالا آمدن خطالرأس زیرآبی در تنگه سیسیل، دریای مدیترانه را به دو بخش تقسیم کرده و یک پل زمینی بین آفریقا و اروپا ایجاد کرده است.

این تحول جغرافیایی باعث تبخیر سریعتر در بخش شرقی مدیترانه شده و ذخایر نمک در هر دو مرحله آشکار گردیده است. مطالعه نشان میدهد که فرونشست عظیم مدیترانه با کاهش ۶۹ درصدی حجم آب دریا همراه بوده و تأثیرات اقلیمی در مقیاس جهانی داشته است.

دو مرحله جدایی از اقیانوس اطلس

دانشمندان پیشتر بحث میکردند که آیا بحران شوری مسینین در زمانی رخ داده که مدیترانه کاملا از اقیانوس اطلس جدا شده بود یا خیر. اما پژوهش جدید تأیید میکند که هر دو فرضیه صحیح هستند ابتدا محدودیت جریان آب و سپس جدایی کامل رخ داده است.

علل زمینساختی و پیامدهای اقلیمی

فعالیتهای زمینساختی گسترده در اواخر دوره میوسن نقش کلیدی در جدایی ایفا کردهاند. این رویداد باعث افت سختی پوسته زمین، خشکشدن مناطق اطراف و تغییر الگوهای بارش شده است. دادههای بارش آن دوره نیز این تغییرات را تأیید میکنند.

وضعیت امروزی و سیل زانکلین

در حال حاضر تنگه جبلالطارق عمیقتر و پهناورتر از دوره اول بحران است. برآوردها نشان میدهد که بدون اتصال به اقیانوس، سطح آب مدیترانه سالانه نزدیک به نیم متر کاهش مییابد. در نهایت، رویداد سیل زانکلین این روند را معکوس کرد و مدیترانه مجددا پر از آب شد.

نویسندگان مطالعه در مجله نیچر کامیونیکیشنز تأکید کردهاند که یافتههای آنها کاربردهای مهمی برای درک بهتر تاریخچه زیستی، زمینشناختی و اقلیمی منطقه مدیترانه و مناطق همجوار دارد.