عفونتهای انگلزایی: علائم

عفونتهای انگلزایی علائم، روشهای انتقال، تشخیص و درمان کامل (شامل تریکوموناس), عفونت انگلی نوعی بیماری است که توسط موجوداتی ایجاد میشود که در بدن موجودات دیگر زندگی کرده و از آنها تغذیه میکنند. این انگلها میتوانند از طریق تماس با غذا، آب یا سطوح آلوده، نیش حشرات یا مصرف گوشت نیمپز وارد بدن شوند و علائم متنوعی چون تب، خستگی، مشکلات گوارشی، جوشهای پوستی یا علائم عصبی را به وجود آورند.

نیاز دارند، در بدن انسان مستقر میشوند.

این عفونتها معمولاً به صورت بیماریهای گوارشی با علائمی چون اسهال و استفراغ ظاهر میشوند، اما میتوانند باعث جوشهای پوستی خارشدار شده یا أعضاء حیاتی مانند مغز و ریه را نیز درگیر کنند. انواع اصلی انگلهای عامل بیماری انگلهای متعارف بر بدن انسان به سه گروه کلی تقسیم میشوند تکیاختهایها (پرتوزوآ) تکسلولی هستند که میتوانند در خون، روده، مغز، پوست، چشم و سایر بافتها عفونت ایجاد کنند.

هلمینتها (کرمهای انگلی) شامل کرمهای فلوک (ترماتود)، کرم نواری (سستود)، کرم گرد (نیماتود) و کرم سرخاردار (اکانتوسفالان) میشوند.

اکتوپارازیتها حشرات و عنکبوتیانی که درون پوست حفره میکنند یا روی آن زندگی میکنند، مانند کنه، شپش و کک. این گروه معمولاً به عفونت اعضای درونی منجر نمیشوند.

عفونتهای انگلی رایج در انسان تنها عفونتهای ذکر شده نیستند؛ طیف وسیعی از بیماریهای انگلزایی وجود دارد، از جملهٔ مهمترینها میتوان به موارد زیر اشاره کرد کریپتوسپوریدیوزیس سیکلوسپوریازیس سیستیسرکوز استرونژیلوئیدازیس>عفونت کرم نواری بیماری شاگاس لیشمانیوز شیستوزومیازیس علائم عفونت انگلی نشانههای بیماری به عضو درگیر وابسته است، اما علائم عمومی شامل موارد زیر است تب درد عضلانی خستگی و ضعف تهوع و استفراغ اسهال بر اساس ناحیه عفونت، علائم خاصتری نیز ممکن است بروز کنند، مانند علائم عصبی تشنج، سردرد شدید، گیجی و فقدان جهتیابی علائم پوستی احمرار، خارش، جوش و زخم بسیاری از عفونتهای انگلی به صورت بیعلائم پیش میروند؛ بنابراین فرد میتواند مبتلا باشد بدون اینکه متوجه شود.

این موضوع تشخیص را دشوار کرده و اهمیت چکاپهای منظم را دوچندان میکند.

نحوه انتقال و ابتلا به عفونت انگلی معمولاً ابتلا از طریق موارد زیر رخ میدهد نوشیدن آب آلوده یا ورود آب به دهان مصرف گوشت نیمپز یا نیاکته خوراکیهای شسته شده با آب آلوده نیش حشرات حامل انگل (مانند آنوفل برای مالاریا) تماس با سطوح آلوده رابطه جنسی بدون حفاظت استنشاق گرد و خاک حاوی کיסט یا تخمکهای انگل افراد در گروههای پرریسک برخی عفونتها در سراسر جهان شایعاند، اما نبود زیرساختهای بهداشتی در نواحی خاص شیوع را بالا میبرد.

افراد مستعدتر عبارتند از کودکان و مراقبین آنها (مدرسه، مهدکودک) افراد با سیستم ایمنی ضعیف (بیماران ایدز، سرطان، گیرندگان داروهای سرکوبکننده ایمنی) روشهای تشخیص عفونت انگلزایی از آنجا که علائم شبیه عفونتهای باکتریایی یا ویروسی است، تشخیص قطعی نیازمند مراجعه به پزشک و انجام تستهای آزمایشگاهی است.

نمونهبرداری ممکن است از موارد زیر انجام شود مدفوع (برای شناسایی تخمک، ک یا تروفوزوئیت) خون (عفونتهای هموپارازیت مثل مالاریا)>بافت پوستی یا سایر بافتهای درگیر خلط مایع مغز و نخاع (در موارد ờ عفونت مغز) بر اساس نشانههای بالینی، پزشک ممکن است از تصویر شعاعی، MRI یا سیتی اسکن نیز استفاده کند. درمان عفونتهای انگلی پزشک با توجه به نوع انگل، داروهای ضدپارازیتی تجویز میکند.

برخی عفونتها با تکداره دارو درمان میشوند، در حالی که موارد دیگر نیاز به ترکیب چند دارویی دارند. عفونتهای پوستی، کنه و شپش معمولاً با لوسین، کرم یا شامپوهای مخصوص درمان میگردند. اقدامات پیشگیری از عفونت انگلی برای کاهش ریسک ابتلا، رعایت نکات بهداشتی حیاتی است شستشوی منظم دست قبل از غذا، پس از توالت، هنگام آمادهسازی غذا و تعویض پوشک. اجتناب از شنا در دوران اسهال حداقل دو هفته پس از بهبود از استخرهای عمومی دوری کنید.

ایمنی غذایی پختن کامل گوشت، شستشو و پوستگیری میوه و سبزیجات، نگهداری صحیح مواد غذایی. رابطه جنسی ایمن استفاده از کاندوم. محافظت در برابر حشرات پوشیدن لباس بانداز، استفاده از ضدحشره و کاب. مسافرت آگاهانه آگاهی از بیماریهای مقصد، واکسیناسیون و مصرف داروهای پیشگیرانه در صورت نیاز. کی باید به پزشک مراجعه کرد؟

در صورت بروز علائم عفونت انگلی، به پزشک مراجعه کنید و موارد زیر را اطلاع دهید سفرهای اخیر تاریخ گیرندگی حشره یا کنه شنا در آبهای مشکوک مصرف غذا یا آب مشکوک مراجعه فوری به اورژانس در صورت تب بالای ۴۰ درجه سانتیگراد تشنج گیجی یا عدم جهتیابی شدید یرقان علائم డیهیدراتاسیون (تشنگی شدید، کمِ ادرار، ضعف، تاش قلب) عفونت انگلی واژن (تریکومونیازیس) تریکوموناس واجینالیس شایعترین عفونت مقاربتی غیر ویروسی جهان است و به دلیل شیوع بیشتر در زنان، عفونت انگلی واژن نامیده میشود.

هر فرد فعالیتی جنسی داشته باشد میتواند مبتلا شود، اما بسیاری از مبتلاها بیعلائم هستند. نکات کلیدی درباره تریکوموناس ارتباط مستقیم با بدبهداشتی ندارد، بلکه از راه رابطه جنسی منتقل میشود. عفونت مستقیم مجرای ادرار را ایجاد نمیکند.>بلافاصله پس از عفونت ناحیه تناسلی، مقعد، دهان و دستها نیز میتوانند آلوده شوند. بسیار مسری است؛ افراد بیعلیم میتوانند عامل انتقال باشند.

علائم تریکومونیازیس دوران बीوندگی معمولاً ۵ تا ۲۸ روز است. بسیاری از افراد هیچ علائمی ندارند که باعث گسترش سریع میشود.

علائم در مردان ترشحات کفمانند از آلت سوزش در زمان انزال یا ادرار خارش و تحریک درونی آلت علائم در زنان ترشحات واژنی نازک، کفمانند، سفید، زرد یا سبز با بو بد خارش، قرمزی، سوزش و درد اطراف واژن درد در زمان رابطه جنسی یا ادرار راههای انتقال تریکوموناس رابطه واژنال رابطه مقعدی رابطه دهانی تماس پوستی ناحیه تناسلی تریکوموناس از طریق اشتراک غذا، بوسیدن، دستدادن یا تماسهای غیرجنسی منتقل نمیشود.

مضاعفات احتمالی تریکوموناس عفونت درماننشده ریسک ابتلا به ویروس HIV را افزایش میدهد. ابتلا همزمان به تریکوموناس و HIV میتواند انتقال ویروس به شریک را تسریع کند. در زنان باردار، عفونت میتواند باعث زایش پیشزمان یا نوزاد کموزن شود. تشخیص عفونت تریکوموناس پزشک از روشهای زیر استفاده میکند معاینه بالینی بازدید ناحیه تناسلی، معاینه لگن در زنان و برداشتنمونه. گاهی گردن رحم و hì توتفرنگی دیده میشود که نشانهی است.

تست آزمایشگاهی بررسی میکروسکوپی ترشحات (مایعات واژنی یا ترشحات آلت در مردان) و در صورت نیاز ارسال به آزمایشگاه برای تستهای حساستر (مانند PCR یا کشت). در صورت تشخیص، بررسی سایر عفونتهای مقاربتی توصیه میشود. گاهی پزشک در موارد خاص (مثل عفونت شریک) بدون معاینه کامل، درمان تجربی تجویز میکند. درمان تریکومونیازیس تریکوموناس ۱۰۰٪ قابل درمان است.

درمان با آنتیبیوتیکهای خاص (مترونیدازول یا تینیدازول) انجام میشود تا انگل نابود گردد. بدون درمان، عفونت میتواند ماهها یا سالها ادامه یابد. برای پیشگیری از عفونت مجدد، هر دو شریک باید همزمان درمان شوند. نکات مهم در طول درمان مترونیدازول برای زنان معمولاً ۷ روزه تجویز میشود، در حالی که تکداره در مردان ۹۵٪ موثر است. هر دو شریک باید کامل دوره درمان را بگذرانند.

اجتناب از رابطه جنسی تا یک هفته پس از پایان دارو تا اطمینان از از بین رفتن انگل و علائم. بازدید مجدد پزشک سه ماه پس از درمان برای اطمینان از ریکاوری کامل. عوارض جانبی داروهای درمان مصرف الکل در طول درمان با مترونیدازول یا تینیدازول منع است، زیرا باعث تهوع و استفراغ شدید، تاش قلب و فلش میشود. سایر عوارض شایع شامل طعم فلزی در دهان و سوزش معده است.

پیشگیری از تریکوموناس استفاده مداوم از کاندوم آزمایش منظم عفونتهای مقاربتی درمان فوری در صورت عفونت آزمایش و درمان شریک جنسی وفاداری به یک شریک جنسی احتمال بازگشت بیماری بازعفونت در ۳ ماه اول پس از درمان رایج است. درمان همزمان دو طرف و عدم رابطه تا یک هفته پس از اتمام دارو، کلید پیشگیری از بازگشتی است.

زمان مراجعه به پزشک (تریکوموناس) در صورت مشاهده موارد زیر مشورت پزشکی بگیرید ترشحات غیرعادی واژن یا پنیس ترشحات بدبو خارش و تحریک تناسلی قرمزی، ورم یا سوزش واژن رابطه جنسی دردناک تریکوموناس و بارداری در دوران بارداری و شیردهی، مصرف مترونیدازول (با دوز و مدت تحت نظر پزشک) ایمن تلقی میشود. عفونت درماننشده میتواند منجر به زایش پیشزمان، vỡ پیشزمان جیب امنیوسی و نوزاد کموزن شود.

تفاوت تریکوموناس و کلامیدیا هر دو عفونتهای مقاربتی رایج هستند، اما عاملهای متفاوتی دارند تریکوموناس ناشی از انگل تکسلولی، شایعترین عفونت مقاربتی تکیاخته در کشورهای صنعتی، اکثراً بیعلیم و کاملاً قابل درمان. کلامیدیا ناشی از باکتری، میتواند علائم مشابه داشته باشد اما در صورت عدم درمان به التهابات لگن (PID) و ناباروری منجر میشود. هر دو از طریق رابطه جنسی منتقل شده و با آنتیبیوتیک/ضدپارازیتی درمان میشوند.

در صورت شک، مراجعه به پزشک و انجام تستهای ضروری الزامی است. نکته پایانی آشنایی با عفونتهای انگلی و خصوصاً تریکومونیازیس، گام مهمی در حفظ سلامت जनنانی و عمومی است. اگر تجربه یا سوالی در این زمینه دارید، میتوانید در بخش نظرات اشتراک بگذارید و این مطلب را برای آگاهسازی دیگران به اشتراک بگذارید. منابع MSD، -، – هشدار! این مطلب تنها جنبه آموزشی دارد. برای تشخیص و درمان قطعی، حتماً با پزشک یا متخصص مربوطه مشورت کنید.