تنوع : “, تحقیقات جدید حاکی از آن است که فقدان تنوع ژنتیکی در گروههای خونی نئاندرتالها

تنوع تحقیقات جدید حاکی از آن است که فقدان تنوع ژنتیکی در گروههای خونی نئاندرتالها، عاملی کلیدی در انقراض این گونه از بشر باستانی بوده است.

مطالعهای که با توالییابی ژنوم نمونههای باستانی بین ۱۲۰ تا ۲۰ هزار سال پیش انجام شده، نشان میدهد نئاندرتالها نوعی نادر از فاکتور رزوس داشتند که با گروههای خونی دنیسوواها و انسانهای نوین (هومو ساپینس) ناسازگار بود.\مکانیزم ناسازگاری ارهاش و پیامدهای آنفاکتور ارهاش پروتئینی است روی سطح گلبولهای قرمز خون که مثبت یا منفی بودن گروه خونی را تعیین میکند.

وقتی مادری با گروه خونی ارهاش منفی، جنینی با گروه خونی ارهاش مثبت را در رحم دارد، سیستم ایمنی مادر میتواند گلبولهای قرمز جنین را به عنوان عامل بیگانه شناسایی و به آن حمله کند.

ن نئاندرتال و مردان دنیسوا یا انسان خردمند، احتمال بالای بروز این ناسازگاری را داشت.

در دوره باستانی، در’ درمانهای پزشکی مدرن مانند تزریق آنتیبادیهای ضددی، این ناسازگاری میتوانسته نرخ بقای نوزادان را به شدت کاهش دهد و در نتیجه باعث افت جمعیت تدریجی نئاندرتالها گردد.\تنوع ژنتیکی انسانهای نوین در مقایسه با نئاندرتالهاتحقیقات نشان میدهد واریانتهای ژنی ارهاش رایج در انسانهای امروزی، ریشه در اجداد خردمند اولیۀ خارج از آفریقا دارند و احتمالاً در دوران سکونت در فلات ایران تکامل یافتهاند.

در تضاد با این، نئاندرتالها در طول ۸۰ هزار سال تقریباً هیچ تغییر ژنایی در سیستمهای گروهخونی خود نشان ندادند که نشاندهنده انزوای ژنتیکی و جمعیتهای کوچک و انحصاری است.مزییر معتقد است افزایش جمعیت و مواجهه با محیطهای جدید اوراسیا، فشارهای انتخابی ایجاد کرده که تنوع ژنتیکی در گروههای خونی انسانهای نوین را حفظ و گسترش داد.

ری کسب کردند.\نتایج و جایگاه علمی مطالعهاین یافتهها که در نشریه معتبر ساینتیفیک ریپورتس منتشر شدهاند، با شواهد باستانشناسی و ژنتیکی دیگر همسو هستند.

شواهد نشان میدهد بین ۷۰ تا ۴۵ هزار سال پیش،های جمعیتی جدید در فلات ایران پدیدار شدند و فناوریهای سنگی پیشرفت چشمگیری یافت. در عین حال، ثبات ژنتیکی نئاندرتالها در سیستمهای گروهخونی،