جریان‌های بستر دریا

علاوه بر دلایل ذکرشده، عوامل دیگری هم می‌توانند شدت نابودی لاشه تایتانیک را افزایش دهند. همان‌گونه که جریان‌های سطحی دریا قایق‌ها و شناگر‌ها را جابه‌جا می‌کنند، اعماق اقیانوس نیز پر از جریان‌های زیرآبی است. اگرچه جریان‌های اعماق به اندازه جریان‌های سطحی قوی نیستند، حجم زیادی از آب را جابه‌جا می‌کنند.

جریان‌های زیردریایی از طریق آب‌های سطحی که بر ستون آبی زیرین تأثیر می‌گذارند، یا جزر و مده‌ای اعماق، یا تفاوت چگالی آب ناشی از دما و شوری تشکیل می‌شوند که به آن‌ها جریان‌های دماشوری می‌گویند. رویداد‌های نادری مانند طوفان‌های دریایی که با جریان‌های گردابی سطحی مرتبط‌اند، می‌توانند باعث ایجاد جریان‌های قوی و متناوب شوند که مواد را در بستر دریا جارو می‌کنند.

پژوهش‌های مربوط به الگو‌های رسوبی بستر دریا در اطراف تایتانیک و حرکات ماهیان مرکب در لاشه کشتی، دیدگاه‌هایی درباره ضربه جریان‌های دریایی به بدنه کشتی فراهم می‌کنند. بخشی از خرابه‌های تایتانیک در نزدیکی ناحیه‌ای از بستر دریا قرار دارد که تحت تأثیر جریانی از آب‌های سرد به سمت جنوب موسوم به جریان عمقی مرز غربی است. این جریان زیرین باعث ایجاد تل‌های رونده، نوسان‌ها و الگو‌های روبان‌مانند در رسوب‌ها و گل‌ولای می‌شود. بسیاری از آرایش‌هایی که پژوهشگران در بستر دریا مشاهده کرده‌اند به جریان‌های نسبتا ضعیف تا متوسط وابسته‌اند.

نوسان‌های شنی در امتداد لبه شرقی می‌دان آوار تایتانیک نیز نشان‌دهنده یک جریان رو به پایین غربی است، در حالی که در محل اصلی لاشه کشتی روند‌هایی از جریان‌های شمال غربی به جنوب غربی دیده می‌شود که علت آن می‌تواند تأثیر قطعات بزرگ‌تر خرابه‌های تایتانیک بر مسیر جریان‌ها باشد.

در اطراف قسمت جنوبی رو به جلو کشتی، به نظر می‌رسد جریان‌های متغیری وجود دارد که شامل جریان‌های شمال شرقی، شمال غربی و جنوب غربی می‌شود.

اگرچه هیچ‌کدام از این جریان‌ها بسیار قوی نیستند، باز هم می‌توانند عامل فروپاشی کشتی شوند. سیفرت می‌گوید، حتی جریان‌هایی که توسط زیردریایی‌ها شکل می‌گیرند می‌توانند به فروپاشی سازه‌ها بینجامند. اگرچه می‌توانند برخی زنگ‌زدگی‌ها را از بین ببرند که فرسایش این بخش‌ها را به تأخیر می‌اندازند.

این جریان‌ها امکان دارد لاشه تایتانیک را پیش از آنکه زمان تجزیه کامل داشته باشد در رسوب‌ها دفن کنند؛ اما پیش از آن، برخی قسمت‌های نمادین کشتی ممکن است ناپدید شوند. درست همانند خرابی اخیر که باعث از بین رفتن بخشی از نرده‌ها شد؛ همان جایی که جک و رز، شخصیت‌های معروف فیلم تایتانیک ۱۹۹۷ به کارگردانی جیمز کامرون، بر روی آن ایستاده بودند.

به گفته‌های الخوری، برخی قسمت‌های نمادین تایتانیک همانند پلکان بزرگ، اتاق مارکونی، قسمت افسران در حدود سال ۲۱۰۰ ناپدید خواهند شد و کاوش زیردریایی در اطراف تایتانیک را دشوار‌تر می‌سازند. این قطعات فولادی نازک‌تر همانند نرده‌ها و قطعات عرشه روی قایق‌ها سریع‌تر ناپدید می‌شوند؛ اما حتی با این شدت فروپاشی، لاشه تایتانیک برای ناپدید شدن کامل به چند قرن زمان نیاز دارد.

بخش‌های بزرگ فولاد که در رسوب‌ها دفن شده‌اند نیز در برابر بدترین خرابی‌ها و می‌کروب‌های فلزخوار محافظت خواهند شد و می‌توانند صدها سال دوام بیاورند. با این حال سرنوشت نهایی معروف‌ترین کشتی جهان چه خواهد بود؟ یک لاشه از اکسید آهن در بستر دریا که مزین به کاشی‌ها، توالت‌ها و اتصالات برنجی است.

به گفته الخوری، اشیایی همانند ظروف چینی، کاشی‌های رنگارنگ حمام‌های ترکی که از سیلیکای پخته‌شده ساخته شده‌اند، تقریبا برای همیشه دوام خواهند آورد. با وجود ابهامات، مسلم است تایتانیک همچنان به مثابه یادبودی متواضعانه برای یکی از غم‌انگیز‌ترین مثال‌های غرور و خطای انسان باقی خواهد ماند.