مطالعه جدید: موه‌ای رتیل مکانیزم دفاعی تکاملی در برابر مورچه‌های ارتشی

یک مطالعه تازه منتشرشده در مجله تاریخ طبیعی دلیل پشمالو بودن رتیل‌ها را فاش کرده است. بر اساس یافته‌های این تحقیق، وقتی مورچه‌های ارتشی لانه‌های این عنکبوت‌ها را در جستجوی غذا پاک‌سازی می‌کنند، آن‌ها را زنده نمی‌خورند.

مورچه‌های ارتشی که به بیش از ۲۰۰ گونه از دودمان‌های مختلف مربوط می‌شوند، گروه‌های شکارچی آذوقه‌جوی دارند. این مورچه‌ها که مارابونتا نیز نامیده می‌شوند، به شکار عنکبوت‌های زنده معروف هستند، اما محققان مشاهده کرده‌اند که هنگام ورود به لانه‌های زیرزمینی رتیل‌های آمریکای جنوبی، تمایل دارند رتیل‌های بالغ و فرزندانشان را نادیده بگیرند.

علیرضا زمانی، سرپرست مطالعه و عنکبوت‌شناس دانشگاه تورکو فنلاند، در بیانیه‌ای اعلام کرد موه‌ای انبوه‌ی که بدن رتیل را می‌پوشاند، گازگرفتن یا نیش‌زدن عنکبوت را برای مورچه‌ها دشوار می‌کند. به این دلیل ما معتقدیم مو داشتن یک مکانیسم دفاعی تکاملی است.

تحقیقات پیشین نیز نشان داده بودند که رتیل‌های لانه‌دار، کیسه‌های تخم خود را در مو می‌پوشانند تا مورچه‌ها نتوانند به تخم‌ها صدمه بزنند. تیم تحقیقاتی با بازبینی مطالعات علمی قبلی و مشاهدات می‌دانی و رسانه‌های اجتماعی، روابط پیچیده بین رتیل و دیگر حیوانات را بررسی کرد.

محققان دریافتند که مورچه‌های ارتشی با حذف غذا‌های قدیمی از لانه‌های رتیل‌های فسوریال (ساکن در لانه‌های زیرزمینی)، به آن‌ها کمک می‌کنند. با این حال، عنکبوت‌ها همچنان به محافظت موها نیاز داشتند تا مورچه‌ها نتوانند گازشان بگیرند.

تیم تحقیقاتی همچنین کشف کرد که رتیل‌های درختی کمتر پشمالو و بالقوه آسیب‌پذیر‌تر، مانند گونه آویکولاریا هیرشی در پرو، استراتژی‌های دفاعی متفاوتی در برابر مورچه‌ها ابداع کرده‌اند. در یکی از مشاهدات، محققان دیدند که آویکولاریا برای فرار از مورچه‌های شکارچی، از نوک برگ آویزان می‌شود.

هرچند روابط رتیل و مورچه می‌تواند متشنج باشد، محققان دریافتند که رتیل‌ها از تعامل دوستانه‌تر با دوزیستانی که گاهی در لانه‌های زیرزمینی آن‌ها زندگی می‌کنند، لذت می‌برند. این مطالعه بیش از ۶۰ شراکت بین رتیل و دوزیستان در ۱۰ کشور مختلف و همچنین روابط با مار‌ها و دیگر عنکبوت‌ها را توصیف کرده است.

زمانی افزود انگار قورباغه‌ها و وزغ‌هایی که در خلوتگاه رتیل‌ها زندگی می‌کنند، از پناهگاه و محافظت در برابر شکارچیان بهره‌مند می‌شوند. در ازای آن، قورباغه‌ها و وزغ‌ها از حشراتی تغذیه می‌کنند که ممکن است برای عنکبوت، تخم‌ها و بچه‌های آن زیان‌آور باشند.