تحقیقات جدید: نظریه فروپاشی اجتماعی جزیره ایس‌تر بی‌اساس است
تحقیقات علمی اخیر نظریه رایج درباره فروپاشی اجتماعی ساکنان باستانی جزیره ایس‌تر را زیر سوال برده است. مطالعات جدید نشان می‌دهد که جامعه پلی‌نزیایی این جزیره که به نام راپانوئی نیز شناخته می‌شود، قرن‌ها پیش از ورود اروپایی‌ها با روش‌های کشاورزی پایدار و جمعیتی محدود اما ثبات‌یافته زندگی می‌کرده‌اند.
تاریخچه سکونت و محیط زیست جزیره
جزیره ایس‌تر در اقیانوس آرام، احتمالا از حدود سال ۱۲۰۰ پس از می‌لاد محل سکونت قوم پلی‌نزیایی‌ها بوده است. در آن دوره، حدود ۱۶۴ کیلوم‌تر مربع از سطح جزیره با جنگل‌های نخل پوشیده شده بود. روایت سنتی که توسط ژرد دایموند و دیگران ترویج شده، ادعا می‌کرده که استثمار بی‌رویه منابع طبیعی منجر به نابودی جنگل‌ها و در نهایت فروپاشی اجتماعی شده است.
یافته‌های جدید پژوهشگران
تحلیل‌های جدید روش‌های کشاورزی تاریخی و داده‌های باستان‌شناسی، تصویری متفاوت را آشکار می‌سازد. محققان دریافتند که ساکنان جزیره با توسعه سیستم‌های کشاورزی سازگار با شرایط محیطی، نظیر باغ‌های کاشی و مدیریت خاک، توانسته‌اند تولید مواد غذایی را برای قرن‌ها تضمین کنند. این یافته‌ها با ادعای فروپاشی ناشی از زیست‌بوم‌کشی در تضاد است.
برآورد‌های جدید جمعیت جزیره پیش از تماس با اروپایی‌ها، رقم‌های بسیار پایین‌تر از تخمین‌های قبلی را نشان می‌دهد. این موضوع نشان‌دهنده آن است که جامعه راپانوئی با تعادل پایداری با محیط زیست خود برقرار کرده و دچار بحران جمعیتی یا اجتماعی نشده بود.