گرمای محبوس در جو زمین در ۳۰ سال قبل دو برابر شده است_مجله رشد

جو زمین اکنون دو برابر زیاد تر از سال ۱۹۹۳ گرمای اضافی به دام می‌اندازد و این کار، علتشده است که دانشمندان بیش‌از پیش در رابطه تأثیر آن بر اقیانوس‌های جهان دلواپس باشند.

نامتعادلی انرژی در سیاره، معیاری است که مشخص می کند گرمای افزوده چطور در سامانه اقلیمی توزیع می‌بشود. این فقدان اعتدال، تفاوت بین مقدار انرژی ورودی از خورشید به جو زمین و مقدار انرژی بازگشتی به فضا است. انرژی جذب‌شده در زمین برای چندین دهه زیاد تر از انرژی ساطع‌شده بوده است، چون افزایش غلظت گازهای گلخانه‌ای در جو، گرمای بیشتری را از خورشید به دام می‌اندازد.

بر پایه برآوردهای مبتنی‌بر داده‌های شناورهای اقیانوسی که در آخرین مطالعه‌ی شاخص‌های تغییرات اقلیمی جهانی انتشار شده است، توزیع نامتعادل انرژی در سال‌های تازه به شدت افزایش یافته است. بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۳، میانگین نامتعادلی انرژی زمین ۰٫۴۲ وات بر متر‌مربع (w/m2) می بود، اما بین سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۲۳، این رقم به ۰٫۸۷ وات بر متر‌مربع، یعنی به بیش‌از دو برابر رسید.

روش بازدید شاخص‌های تحول اقلیم جهانی، از راه حلشناسی «هیئت بین‌دولتی تحول اقلیم» پیروی می‌کند و مقصد آن، اراعه‌ی به‌روزرسانی موقت از برسی‌های جامع، اما ناپیوسته‌ی این هیئت است. آخرین برسی هیئت بین‌دولتی تحول اقلیم که در سال ۲۰۲۱ انتشار شد، میانگین نامتعادلی انرژی زمین را در دوره‌ی بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۸، ۰٫۷۹ وات بر متر‌مربع تخمین زد.

توزیع نامتعادل انرژی از دهه ۱۹۷۰، به علت افزایش در انتشار کردن گازهای گلخانه‌ای و افت آلودگی هوا که از عوامل پشتیبانی‌کننده به بازتاب گرما به فضا است، دچار افزایش شد. این چنین، مطالعات قبلی با منفعت گیری از حسگرهای ماهواره‌ای نتیجه گرفته‌اند که از سال ۲۰۰۵، نامتعادلی انرژی زمین دو برابر شده است.

نتایج برای اقیانوس‌های جهان دلواپس‌کننده است، چون نزدیک به ۹۰ درصد از گرمای افزوده‌ی زمین در اقیانوس‌ها جذب می‌بشود. تحقیقات مشخص می کند که از سال ۲۰۱۹، اقیانوس‌ها هر سال با نرخ بی‌سابقه‌ای از گرما روبه رو بوده‌اند. فون شوکمن می‌گوید اقیانوس‌ها، «محافظان ما در برابر گرمایش سیاره» می باشند.

گرمای افزوده علتگرمایش آب‌های اقیانوس می‌بشود و در نتیجه، کارایی آب اقیانوس را در جذب کربن دی‌اکسید از هوا افت می‌دهد، سطح آب دریاها را بالا می‌برد و حیات موجودات دریایی را به شدت تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. ماندگاری برخی از این تغییرات، امکان پذیر دائمی باشد. این چنین، مطالعات تازه مشخص می کند که گرمای بیش‌از‌حد تا عمق دو هزار متری در اقیانوس نفوذ می‌کند. سپس هزاران سال زمان ملزوم است تا این گرما مجدد در سطح آب پدیدار بشود و در این زمان، می‌تواند بر جریان‌های اقیانوسی، سطوح اکسیژن و فرآیندهای شیمیایی اقیانوس تأثیر بگذارد.

نرخ افزایش حتی بعد از گزارش شاخص‌های تحول اقلیم جهانی در سال ۲۰۲۲ که توزیع نامتعادل انرژی در دوره‌ی بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۲ را ۰٫۸۹ وات بر متر‌مربع تخمین زده می بود، به شدت دچار افزایش شده است. برسی امسال، رکورد دوره‌ی بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۳ را به ۰٫۹۶ وات بر متر‌مربع رسانده است.

۲۰۲۳، سالی بی‌سابقه در افزایش دمای هوا و اقیانوس می بود که عمدتاً از تحول اقلیم و نوسان جهانی اتفاقات ال‌نینو ناشی می‌شد. اتفاقات ال‌نینو، دگرگونی طبیعی اقلیم است که افزایش گرما را به جستوجو دارد.

لوب می‌گوید جهش نامتعادلی انرژی در سال ۲۰۲۳ به گمان زیادً به علت نوسانات ناگهانی ال‌نینو است. «اصولاً، وقتی که اتفاقات لانینا در جریان باشد، سامانه اقلیمی انرژی مصرف می‌کند و هنگامی ال‌نینو در جریان باشد، انرژی آزاد می‌بشود. هنگامی شرایط از لانینیا به ال‌نینو تحول کند، ضربه‌ی بزرگی داخل می‌بشود.»

علاوه‌بر هشدارها در عرصه‌ی افزایش توزیع نامتعادل انرژی، آخرین مطالعه‌ی شاخص‌های تحول اقلیم جهانی هم چنان هشدار می‌دهد که میانگین دمای جهانی، در هر دهه ۰٫۲۶ درجه سانتی‌گراد افزایش می‌یابد که دو برابر زیاد تر از نرخ گرمایش زمین پیش‌از سال ۱۹۸۳ است. با سطوح جاری انتشار کردن گازهای گلخانه‌ای، جهان تنها پنج سال با شکستن مقصد دمای ۱٫۵ درجه سانتی‌گراد فاصله دارد.

یافته‌های محققان در مجله Earth System Science Data انتشار شده است.