موهای به دام‌افتاده در دندان شیرها، قبل شیرهای انسان‌خوار کنیا را آشکار می‌کند_مجله رشد

شیرها اگر فرصتی اشکار کنند، از خوردن گهگاه انسان‌هایی که امکان پذیر بی‌دقت داخل قلمرو آن‌ها شوند، باکی ندارند. خوشبختانه تعداد مقداری از این گربه‌های بزرگ آفریقایی عادت دارند به شکل منظم انسان‌ها را به‌گفتن طعمه خود مورد مقصد قرار دهند.

استثناهایی هم وجود دارد. یکی از مشهورترین موارد در سال ۱۸۹۸ در منطقه ساوو در کنیا اتفاق افتاد که در آن دو شیر نر ماه‌ها کارگرانی را که مشغول ساخت پل راه‌آهن روی رودخانه ساوو بودند، به وحشت انداخته بودند.

دندان‌های صدساله این شیرها که به شیرهای انسان‌خوار معروف بودند، اسرار جدیدی را آشکار می‌کنند و نه تنها نشان خواهند داد که آن‌ها انسان‌ها را طعمه‌ی خود قرار می‌دادند، بلکه علت این کار را نیز آشکار می‌کنند.

به‌گزارش ساینس‌آلرت، گروهی از پژوهشگران از ایالات متحده و کنیا با منفعت گیری از تکنیک‌های پیشرفته توالی‌یابی و تجزیه‌و‌تحلیل دی‌ان‌ای قدیمی و تخریب‌شده، موهای حیواناتی را که در دندان شیرها گیر کرده می بود، بازدید کردند. آن‌ها یافته‌هایشان را که به توصیف طعمه‌های شیرها می‌پردازد، در مطالعه جدیدی گزارش کردنده‌اند.

اطلاعات اراعه‌شده در پژوهش تازه می‌تواند به ما پشتیبانی کند که نه‌تنها به حقیقت این چنین داستان‌هایی پی ببریم، بلکه بهتر فهمیدن کنیم علت حرکت غیرعادی شکارچیان وحشی چه می‌تواند باشد.

اولین گزارش‌ها از دعوا شیرها در مارس ۱۸۹۸، زمان کوتاهی بعد از ورود جان هنری پترسون، افسر ارتش بریتانیا و مهندس ناظر بر پروژه‌ی اتصال مناطق داخلی کنیا و اوگاندا به راه‌آهن، اغاز شد.

انگلیسی‌ها هزاران کارگر را برای ساختن پل آورده بودند که بیشترشان هندی بودند و در اردوگاه‌های وسیعی سکونت داشتند. پترسون در ابتدا به نقل از‌های مربوط به ربوده‌شدن دو کارگر توسط شیرها شک داشت، اما چند هفته سپس هنگامی اونگان سینگ، افسر نظامی هندی که او را همراهی می‌کرد، به همان سرنوشت دچار شد، مطمعن اشکار کرد که شیرها تقصیر کار می باشند.

پترسون  آن شب را در درختی سپری کرد و قول داد اگر شیر برگشت به او شلیک کند. او در آن شب غرش‌های وحشتناک و سپس هیاهوی بزرگ و فریادهای دیوانه‌واری را از اردوگاهی دیگر شنید که نزدیک به یک کیلومتر دورتر می بود. او صبح روز سپس فهمید شد شیر به تکه فرد دیگر از اردوگاه دعوا کرده است.

بدین ترتیب تلاش طویل پترسون و دیگران برای کشتن متهمان اغاز شد: دو شیر نر بزرگ بدون یال. نرهای بدون یال در برخی مناطق ازجمله ساوو زیاد‌تر می باشند و علت آن می‌تواند شرایط اقلیمی محلی یا پوشش گیاهی باشد.

پترسون خاطرنشان می‌کند یک بار حملات برای چند ماه متوقف شد، اما بعضی اوقات خبرهایی از حملات آن‌ها در مناطق دیگر می‌شنیدیم. هنگامی شیرها بالاخره برگشتند، جسورتر به‌نظر می‌رسیدند. این بار آن‌ها به جای حملات فردی قبل، زیاد تر با هم داخل اردوگاه می‌شدند. پترسون دسامبر همان سال هر دو شیر را کشت.

تعداد نهایی قربانیان شیرها اشکار نیست. برخی تخمین‌ها تا ۱۳۵ نفر را شامل می‌بشود، اما مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۱ نظر کرد این عدد به گمان زیاد به ۳۰ نزدیک‌تر است که گرچه زیاد کوچک‌تر است، به هیچ گفتن بی‌اهمیت نیست.

پترسون باقی مانده شیرها را نگه داشت و درنهایت در سال ۱۹۲۵ آنها را به موزه تاریخ طبیعی فیلد در شیکاگو فروخت. ده‌ها سال سپس، توماس نوسکه، بوم‌شناس و مدیر مجموعه‌های موزه، جمجمه شیرها را در انبار اشکار کرد و فهمید تکه موهایی شد که در حفره‌های دندانی آن‌ها گیر کرده می بود.

برخی دانشمندان گمان می‌زنند شیرها انسان‌ها را به این علت شکار کرده بودند که دندان‌های صدمه‌دیده‌ای داشتند که شکار طعمه‌های بزرگ‌تر را دشوار می‌کرد. در هر صورت، به‌نظر می‌رسید صدمه‌های دندانی سرنخ‌هایی را درمورد رژیم غذایی شیرها در خود جای داده است. نوسکه و همکارانش تجزیه‌و‌تحلیل‌های میکروسکوپی و ژنومی از موها انجام داده‌اند.