سیگنال مرموزی که گمان می‌رفت از اعماق فضا آمده، درواقع متعلق به ماهواره‌ای مرده بود_مجله رشد

سیگنال رادیویی مرموزی که اخترشناسان در ابتدا فکر می‌کردند یک «انفجار رادیویی سریع» یا FRB از نقطه‌ای زیاد دورتر از مرزهای کهکشان راه شیری است، در واقع از یک ماهواره‌ی سال‌ها از کار افتاده‌ی ناسا به نام رله ۲ (Relay 2) سرچشمه گرفته می بود.

انفجار رادیویی جعلی در ابتدا توسط تلسکوپ رادیویی مسیر‌یاب میدان دید کیلومترمربعی استرالیا (ASKAP) در ژوئن ۲۰۲۴ شناسایی شد؛ در آن زمان این تلسکوپ در حال اسکن آسمان نیم‌کره‌ی جنوبی می بود. مسئله‌ی قابل دقت سیگنال یادشده این می بود که انفجار امواج رادیویی تنها کمتر از ۳۰ نانوثانیه طول کشید که زیاد مختصر‌تر از زیاد تر FRB-ها است؛ اما آن‌قدر قوی می بود که همه سیگنال‌های دیگر آسمان را تحت‌الشعاع قرار داد.

آدام دلر، اخترفیزیک‌دان دانشگاه فناوری سوینبرن و عضو تیم پژوهشی به اسپیس دات‌کام او گفت: «این کشف کاملاً اتفاقی وقتی رقم خورد که ما در حال جست‌وجو برای FRB-هایی بودیم که از کهکشان‌های دوردست منشأ می‌گیرند. مسئله‌ی دلنشین اینجاست که با وجود این که نزدیک به ۲۰ سال از شناخته شدن FRB-ها می‌گذرد، ما تا این مدت به منشأ دقیق آن‌ها پی نبرده‌ایم؛ اما زیاد تر نظریه‌های قابل قبول به جرمی کیهانی به نام مگنتار یا به گفتن دقیق‌تر، ستاره‌ای نوترونی با مغناطیس زیاد قوی اشاره دارند.»

ماهواره‌ی رله ۲ در سال ۱۹۶۴ به‌گفتن بخشی از برنامه‌ی رله‌ی ناسا به فضا پرتاب شد. این فضاپیما در مدار میانی زمین قرار داشت و تا سال ۱۹۶۵ فعال می بود، اما تا سال ۱۹۶۷ همه سیستم‌های آن از کار افتادند.

کلنسی دبلیو. جیمز، از مؤسسه‌ی اخترشناسی رادیویی دانشگاه کرتین، درمورد‌ی رله ۲ می‌گوید: «این ماهواره به گفتن یکی از نخستین ماهواره‌های مخابراتی، بخشی از تاریخ فضا است. ماهواره‌های قدیمی بسیاری دیگر در مدار باقی نمانده‌اند؛ اما ما مطمئنیم که این سیگنال از سوی خود ماهواره فرستاده نشده؛ چون هیچ‌کدام از سیستم‌هایش نمی‌توانستند این چنین سیگنالی در حد نانوثانیه تشکیل کنند.»